cdma یک تکنیک فرستادن اطلاعات است که به خصوص در مخابرات سیار و اصولا هر گونه تبادل دیتا در فواصل دور فوقالعاده مفید است.
پیش از ابداع این روش متدهای مختلفی جهت کد کردن و مخفی کردن اطلاعات فرستاده شده استفاده میشد. اصولا علم رمزنگاری و تئوری کدینگ از اینجا نشات گرفته است. در روشهای قدیمی تمرکز بر هدفگیری برای گیرنده و نیز به کاربری کدهای پیچیده و فرستادن دیتا از طرق غیر معمول و فرکانسهای بسیار بالا و … بود.
خوبی روش CDMA آن است که فرستندهی سیگنال، سطح سیگنال را نسبت به سطح نویز محیط بسیار پایین میآورد تا حدی که سیگنال و نویز از هم قابل تفکیک نباشند. در این صورت نیازی به پنهانکردن کانال فرکانسی نیست. همه کس به همه چیز دسترسی دارند اما کسی که مورد نظر فرستنده نباشد چیزی جز نویز دریافت نمیکند.
نکته اساسی در روش CDMA آن است که گیرنده یک بردار از “۰″ و “۱″ در اختیار دارد که به عنوان کدگشا عمل میکند. گیرنده با ضرب کردن این بردار در سیگنال دریافتی (که برای دیگران عملا چیزی جز نویز نیست) میتواند دیتای ارسالی را دریافت کند.
کلید قضیه بردار کدگشا است. با داشتن این بردار است که گیرنده میتواند از دل نویز اطلاعات را بیرون بکشد.
فرستنده برای اطمینان از آنکه گیرنده سیگنال مورد نظر را دریافت میکند باید مطمئن باشد که گیرنده به بردار کدگشا دسترسی دارد. گاهی در ارسال سیگنال، فرستنده از وجود این بردار نزد گیرنده اطمینان دارد. در این شرایط به سادگی انتقال پیام میسر است: کافی است فرستنده بدون هیچ تمهید امنیتی خاصی پیام را برای همه گیرندههای بالقوه بفرستد. گیرندههایی که هدف این انتقال دیتا نباشند چیزی جز نویز دریافت نمیکنند، اما گیرنده هدف با ضرب کردن بردار کدگشا در نویز دریافتی میتواند سیگنال ارسالی را بیرون بکشد.
حال اگر گیرندهی هدف به بردار کدگشا دسترسی نداشته باشد، اگرچه فرستنده میتواند سیگنال را بدون هیچ تمهید امنیتی خاصی برای تمام گیرندههای بالقوه بفرستد اما برای آنکه گیرندهی هدف سیگنال را دریافت کند باید به طریقی بردار کدگشا را برای او بفرستد. این کار معمولا با استفاده از شیوههای رمزنگاری سنتی یا حتی استفاده از بردارهای کدگشای سطح پایینتری که از قبل نزد فرستنده و گیرنده موجود است, انجام میشود. و این به معنای استفاده از CDMA در چند لایه متفاوت است.
